Vissen maar dan anders!
Zaterdag 16 januari reed ik samen met  
mijn vrouw Femmy voor de zoveelste  
keer weer naar Delfzijl. Ik had wel  
hengels bij me, maar deze waren niet  
bedoeld om te vissen. Althans niet op  
vis! Ik had ze bij me in combinatie met  
een grote dreg welke ik veel gebruik bij  
werkzaamheden bij de sluis.
Het was de bedoeling een zoekgeraakte pierenemmer  
weer boven water te krijgen. Dat was ons de week ervoor  
ook al gelukt. Haijo en Robert Huizinga waren er toen een  
kwijt geraakt waar volgens hun zeggen nog meer als 250  
pieren in moesten zitten. Het probleem was dat er geen  
touw meer aan zat. Hierdoor was de kans natuurlijk erg  
klein dat zo,n grote sluisdreg iets grijpt. Meer kans heb je  
dan als een tweede persoon gelijktijdig ook een hengel  
met daaraan een grote pilker met dito scherpe dreg inzet.
Zo kon ik met de grote sluisdreg de emmer een  
klein stukje lichten, waardoor Robert dan met  
de pilkerhengel keihard kon “aanslaan”! Gezien  
zijn ervaring in het vangen van zeer grote  
vissen moest dat volgens mij voor hem een  
koud kunstje zijn. Dat bleek dan ook wel  
spoedig want even later had hij beet.  
Voorzichtig werd het zware gewicht welke aan  
zijn hengel hing omhoog gehaald, waarna ik het  
vervolgens te pakken kreeg. En jawel, alle  
pieren zaten er nog in! Eenieder weer blij en  
tevreden.
Dit zelfde trucje flikten wij vervolgens een week later op die bewuste zaterdag de 16 de. Rijdende vanuit Assen waar toen nog goed  
te rijden was, werd het hoe dichter we bij Delfzijl kwamen steeds minder. Hier lag echt een dik pak sneeuw terwijl het met de  
gladheid ook uitkijken geblazen was. Bij de haven aangekomen, het was laagwater, liep ik na het omkleden via het toegangshek  
naar beneden. Femmy nam haar fototoestel ter hand om plaatjes te schieten. Ik dacht nog terwijl ik afdaalde dat ik zo ongeveer wel  
de enigste gek zou zijn die zo,n avontuur zou ondernemen. Op dat moment ontwaarde ik in de dikke laag sneeuw toch duidelijk  
voetafdrukken. Er was mij dus weldegelijk iemand voor geweest.
Even later werd ik vriendelijk toegesproken door onze trouwe  
voorzitter Duurt Schuil. Hij had het dus op zijn leeftijd zelfs  
onder deze zware omstandigheden toch aangedurfd akte  de  
préséance te geven. Bovendien was hij ook niet te beroerd  
om mij bij het dreggen te helpen. Spoedig daarna  
verschenen ook Haijo en Robert ten tonele. Robert toonde  
zich ook hier weer een “ervaren” visser! Mijn verloren gegane  
aasemmer werd door hem op meer dan sublieme wijze  
gehaakt.
Hoe is het mogelijk! Uit de emmer stak nog maar een klein stukje touw van nog geen 30 cm lang met een diameter van nog geen  
halve cm. Geluk, toeval, wie zal het zeggen! Feit was dat de emmer “binnen” was, en daar was het tenslotte om te doen. Nadat we  
afscheid namen gauw de warme auto in. Onderweg naar huis realiseerde ik me eens te meer dat we met een voorzitter als Duurt  
maar wat blij mogen zijn. Gezien zijn leeftijd en de manier waarop hij nog steeds voor eenieder van ons klaarstaat neem ik mijn  
petje voor hem af.
Hij stak tot voor kort ook nog steeds zijn eigen pieren. Eenieder van ons weet dat dit bepaald geen licht werk is. Vissen kan hij ook,
dat weten wij allemaal wel. Hier past voor mij dan ook maar een woord, Respect!

Theo Ringenaldus    
"De Eemsvissers"
Copyright © 2015/2018 De Eemsvissers.